Zo dat was dan weer de Zevenheuvelenloop. Van 2010 alweer. En dit jaar was de uitdaging nog groter dan andere jaren.

Even terug in de tijd. Dit jaar heb ik om verschillende redenen weer moeite gehad om constant en structureel te kunnen trainen. De langdurige sneeuw afgelopen winter terwijl ik vaak laat thuis was, een flinke hooikoorts in de lente en daarna een volledig gebrek aan motivatie in de zomer, zorgden ervoor dat er van trainen zo'n negen maanden niet terecht kwam.

In augustus waren we op vakantie op het prachtige Sicilië. Op dat eiland op geografisch Afrika is het warm, zijn de wegen steil en is de Etna hoog. Ik merkte daar dus dat mijn conditie flink verminderd was en wist wat ik weer wilde doen: hardlopen!

Op deze blog hebben jullie kunnen lezen dat ik sinds mijn vakantie weer lekker aan het trainen ben, en inmiddels drie Jasperlopen gedaan had. Ik kon in die trimloopjes zelf de stijgende lijn goed voelen en had al snel zo'n vermoeden dat ik de Zevenheuvelenloop evenals vorig jaar in 1:03' zou kunnen lopen.

Vandaag bleek dat ook. Mijn eindtijd was 1:03'33" en dat was zelfs nog iets sneller dan vorig jaar. Daarnaast ging het lopen veel makkelijker en leken de heuvels lager (?!). Het weer was dan ook wel perfect dit jaar. Maar goed mission accomplished.

Na afloop gingen we weer een heerlijk bokbiertje drinken bij de Mug en aldaar smaakte ook de erwtensoep weer als vanouds fabuleus. Het is elk jaar een waar feest om Martien en Francien weer te ontmoeten. M'n oude huisgenoten waren er ook, net als Arjan, Tanja en natuurlijk Frank. Kortom het was weer 'n ge-wel-dig dagje.

Ik ben er erg trots op dat ik in drie maanden tijd van niets weer terug ben op een goed niveau. Geen PR-level, maar het lopen ging echt super en blessures heb ik ook geen gehad. Terwijl ik toch al weer flink wat tempo's, intervals en lange duurlopen heb gedaan. Mooi dat een menselijk lichaam dat allemaal aan kan. En een mooie basis voor verdere wedstrijden .

Tijd voor het ultieme ijkmoment voor de Zevenheuvelenloop, dat was het vandaag. Mijn eindtijd op de laatste Jasperloop voor de Zevenheuvelenloop blijkt een goede indicator voor de eindtijd op de Zevenheuvelenloop zelf.

Ik had me goed voorbereid op de wedstrijd van vandaag. Ik had wat met trainingen geschoven afgelopen week, zodat ik gisteren niet meer hoefde te trainen; had me een paar nieuwe wedstrijdschoenen aangeschaft (Asics DS-Racer en vanochtend kon ik een uurtje langer blijven liggen. De wedstrijden die ik gelopen heb sinds mijn herstart in augustus laten een mooie stijgende lijn zien. De nieuwigheid is er weer vanaf, dus laat die 15 kilometer maar komen.

Helaas voelde ik me dit weekend niet helemaal gezond. Beetje hoofdpijn, bij tijd en wijle had ik het warm en m'n maag was ook niet helemaal 100%. Na veel wikken en wegen ben ik vanmorgen toch maar richting Someren gegaan, waar ik er tijdens het warmlopen alsnog aan dacht om weer naar huis te gaan vanwege wat hoofdpijn.

Toen ik wat clubgenoten tegen kwam dacht ik dat ik toch maar moest starten. Eventueel kon ik er altijd na één of een paar rondes mee stoppen.

Even later schalde het startfluitje en we konden weg. Vooraf werden de lopers al gewezen op de slechte toestand van het parcours. Vanwege bosbouwwerkzaamheden en diepe tractorsporen als gevolg daarvan bleef de regen van de afgelopen dagen lekker staan. Sommige stukken van de cooperbaan waren daarom erg slecht. Lees: tot de enkels in de modder.

Het lopen ging vanaf het begin eigenlijk prima. Ik zag dat de eerste 500 meter wat te snel ging, maar toen kwamen we in de drek terecht en zakte het tempo automatisch. Peter en Maarten namen in eerste instantie een alternatieve route, maar kwamen er achter dat ze toch echt door de blub moesten. Wat ze de volgende rondes ook braaf deden.

Bijna vier rondes heb ik met Peter in mijn kielzog gelopen. Ik merkte al dat hij veel frisser zat dan ik en net voor het einde van de vierde ronde ging hij mij voorbij. Niet getreurd, want het tempo zakte wel iets, maar was nog steeds acceptabel.

De vijfde ronde merkte ik al snel dat het lopen moeizamer ging. Mijn benen werden slapjes en ik kreeg het warm. Onder het motto "luisteren naar je lichaam", dacht ik dat het beter was om te stoppen na de vijfde ronde. Ik bereikte de finish in 54'42" zelf geklokt, na rondes van 10'39", 10'55" (5km 21'34"), 10'51", 11'04" (10km 43'29") en 11'13". Een licht oplopend schema, maar toch redelijk constant voor zo'n eerste langere wedstrijd.

Gezien het parcours en het feit dat ik niet helemaal fit was–nu na het lopen voel ik me overigens weer veel beter–denk ik dat dit goed moet zijn voor een tijd van 1:03' over drie weken. Ik ga nog twee weken flink trainen, met de nodige duurlopen, tempo's en intervals. Dan een week relatieve rust en vervolgens knallen in Nijmegen. Op mijn nieuwe racers waar de nieuwigheid ook weer vanaf is.

Zo heet de wedstrijd die vandaag op het programma stond. Enkele weken geleden werd ik door de Witte Heuzenaar geattendeerd op de eerste editie van deze, tja, cross in Molenhoek. Een wedstrijd die de goedkeuring heeft gekregen van Jos Hermens, Marko Koers en Miranda Boonstra, just to name a few, moet wel goed georganiseerd zijn. Dus vanochtend samen op pad richting het Limburgs-Gelderse dorp.

Ik ken de omgeving aldaar nog wel van de tijd dat ik in Nijmegen woonde. Ik liep vaak vanuit Doddendaal door de stad en Heumensoord voorbij Molenhoek en terug. Dat was precies 21,1 km en het waren altijd mooie trainingen.

Ik had besloten om de vijf te lopen, daar waar Frank de tien liep, en hoopte de stijgende lijn van de afgelopen tijd door te kunnen zetten. Voordat we echter aan de start verschenen was het eerst nog tijd voor een Molenhoeks bakkie en een Molenhoeks kakkie. Dat laatste was gezien de drukte echter niet meer haalbaar, maar gelukkig ook niet dermate noodzakelijk.

De deelnemers en het publiek waren in grote getalen op deze nieuwe wedstrijd afgekomen en ondanks de slechte voorspellingen was het weer voor beiden zeer goed. Fris maar droog en erg zonnig! Onder het publiek ook de familie Verhoeven die vanuit Nijmegen speciaal naar Limburg was getogen om aan te moedigen, foto's te maken en mee een bakkie te doen. Ha'tstikke gesellig.

Op naar het startschot dat werd afgevuurd door Marko Koers, die overigens zelf ook gewoon meeliep en voorin finishte op de tien. De eerste paar honderd meter was vals plat omhoog over het asfalt. Daarna een stukje vlak, maar al gauw (na ca. 800m) zaten we in de bossen bij de Mookerhei en kon het echte werk beginnen. Constant heuvels op en af. Soms over goede paden, maar soms ook door mul zand. Ik heb nog nooit gecrosst, maar dit is niet echt iets voor mij. Klimmen gaat me minder goed af en het nadeel is dat je in stukken afdaling niet zo goed kunt profiteren daarvan. Soms door allerlei wortels en takken, bladeren of modder, of door een scherpe bocht aan het einde van een afdaling. Op de weg bestaat dit niet, dan kan ik na een moeizame klim altijd veel terugwinnen in een afzink. Een man (M45?) die ik na circa drie kilometer bijhaalde, kwam mij in de zoveelste steile klim weer voorbij. Ook een dame die ik bijna ingehaald had, liep na de klim weer zo'n honderd meter voor mij. Ik wist echter al dat de laatste 5 à 6 honderd meter vals plat naar beneden over asfalt was, en dus dat ik van beiden zou gaan winnen.

Zo gebeurde het ook, en na 21'18" (zelf geklokt vanwege het ontbreken van tijdwaarneming) kwam ik scheel van de inspanning, maar voldaan en na een goede laatste kilometer over de finish. Vanavond is bekend hoeveelste ik geworden ben (8e in de categorie, 24e totaal), maar het gevoel is goed en deze tijd betekent weer een vooruitgang ten opzichte van de vorige wedstrijd. Zéker gezien het zware parcours. Een Makkie was deze cross dus niet, maar genoten hebben we wel. De goedkeuring van voorgenoemde toppers is te begrijpen en volgend jaar zijn we weer van de partij.

Volgende week ga ik de 15 kilometer lopen tijdens de Jasperloop. Dan weet ik precies hoe ik er voor sta met het oog op de Zevenheuvelenloop.

Ciao en tot volgende week.

Nadat ik vorige maand mijn eerste wedstrijd in lange tijd gelopen had, heb ik de smaak van het trainen weer goed te pakken. Ik probeer nu per week één tempo-, interval-, duur- en fartlektraining te doen. Afgelopen vier weken heb ik dat netjes gedaan en vandaag was het tijd om te kijken of dat reeds vruchten afgeworpen had.

Wederom op het parcours van de Jasperloop besloot ik om ditmaal vier rondjes, ofwel 10 kilometer, te lopen. Twee keer zo lang dus als vorige keer, maar toch had ik het vermoeden dat ik wel een hoger tempo zou moeten kunnen lopen.

Dat bleek tijdens de wedstrijd al snel zo te zijn. Ik kwam de eerste ronde door in exact 11'00"0 (geklokt op de hagelnieuwe Polar RS300X). Het tempo voelde prima aan, maar ronde twee en drie gingen wel iets langzamer in respectievelijk 11'14"3 en 11'17"9. Toch had ik het geen enkel moment erg zwaar en kon ik lekker door blijven lopen. In de laatste ronde kon ik zelfs nog versnellen en een voorganger inhalen om na een ronde van 10'56"2 en een eindtijd van 44'28"4 (44'29" officieel) te finishen.

Op zich is dit nog geen geweldige tijd natuurlijk, maar afgezet tegen de tijd van vier weken geleden is dit een geweldige stap vooruit. Omgerekend naar 15 kilometer was de tijd van vorige maand gelijk aan 1:12'52", terwijl ik deze keer omgerekend 1:08'35" liep. Ondanks flink doortrainen, lopen zonder wedstrijdschoenen en het 'lastige' parcourtje. Trek ik deze lijn door, dan loop ik tijdens de Zevenheuvelenloop weer gewoon 1:03' .

Dag allemaal!

Na een flinke poos afwezigheid op dit blog en op de trainingsvelden, -bossen, -paden, -banen en -wegen, vandaag eindelijk weer eens een wedstrijdje (trimloop) gelopen.

Ik had dit jaar nog nauwelijks getraind, vanwege de langdurige sneeuw in de winter, een opdracht verder van huis, hooikoorts in de lente en daarna een gebrek aan motivatie. Om precies te zijn minder dan 60km tot aan augustus. Dat deed ik vroeger in een week. Tijdens de vakantie kwam ik tot de conclusie dat ik toch maar weer eens gestructureerd moest gaan trainen. In het algemeen, maar ook voor de Zevenheuvelenloop die er weer aan zit te komen.

Sinds drie weken is dat dus het geval. En ik moet zeggen, tot nu toe valt het niet tegen. Ik kan al redelijk wat duur aan (+10km) en heb, vooralsnog, geen lichamelijke klachten. De snelheid is wel een stuk minder. Rudisha krijg ik voorlopig niet te pakken.

De eerste ronde van de wedstrijd (over twee ronden), ging behoorlijk goed. Ik kwam door in 11'10" of zo. Daarna werd het wel zwaar, maar ik had eigenlijk niet anders verwacht. Pas vanaf deze week ga ik voorzichtig beginnen met snelheidstrainingen.

Over een maand pak ik de 10km op de Jasperloop en weer een maand daarna de 15. Hopen dat alles heel blijft, ik plan dat zorgvuldig in , en dan kan ik Nijmegen wel weer een aardige tijd lopen.

Ciao,

Roland

En al weer een jaar voorbij! Tijd voor mijn favoriete wedstrijd, de Zevenheuvelenloop. Nadat ik vorig jaar geblesseerd af moest haken voor dit huzarenstukje van de Nederlandse wegatletiek, stond ik dit jaar te popelen om weer mee te doen.
Extra leuk was het om dit jaar, voor de snelle tijden, mee te doen met het RWE-team van Essent, en om met een aantal collega’s van Zest in bedrijfstenue te lopen. Daarnaast keek ik uit naar het weerzien met de stad Nijmegen in het algemeen en mijn zus, zwager, Martien en Francien in het bijzonder. Arjan hebben we maar even gezien, want hij stond klaar om te gaan Rugbyen met een stel commando’s uit Roosendaal. Dat is nog eens een scrumsessie, laat mij dan maar over wat heuveltjes rennen..
‘s Morgens werd ik opgehaald door de witte Heuzenaar en Tanja. We vertrokken op tijd, met regenachtig weer richting Nijmegen. Gelukkig zag ik al op buienradar dat het op ging drogen, dus dat beloofde ideaal loopweer. Ruim op tijd arriveerden we in de professorenbuurt, waar we de eerste bekenden van het Loopcentrum al tegenkwamen. Eenmaal in het prachtige huis van Sandra rustig een heerlijk bakkie koffie gedronken en omgekleed.
Vervolgens gingen al warmlopend richting het startgebied, waar we Dolf Jansen vriendelijk begroetten en succes wensten. Na een half uurtje rustig warmlopen en wat rekken ging ik het vak in en wenste Frank veel succes. Eenmaal in het vak was ik helemaal klaar voor de strijd. Een toptijd zou het niet gaan worden, maar ik verheugde me op de wedstrijd en wilde in control blijven. Doelstelling per vijf kilometer: 21’30", 21’00", 20’30" = 1:03′. Het viel me overigens op dat er meer deelnemers helemaal klaar waren voor de wedstrijd; wat een belachelijke hoeveelheid gadgets droegen sommigen toch mee. Eén gast had een gps, lange sokken, hartslagmeter, drinkbelt, van die losse lange mouwen, speciaal petje en driekwartbroek bij/aan. Ik word al moe als ik het opschrijf, laat staan als je er 15 kilometer mee over allerlei heuvels moet gaan sjouwen.
Maar goed, het startschot klonk en geheel ontspannen begon mijn jacht op Sileshi Sihine, de Stitz, Tirunesh Dibaba, Marco Gielen, De witte Heuzenaar, LazyD, Corné van Helteren, 1:04’33", de onlangs door mijn zeer gewaardeerde Belgische collega in Hasselt gelopen tijd. De eerste split was 21’37", netjes op schema, maar ik werd continu aan alle kanten gepasseerd en het lopen ging niet zo lekker als vorige week. Maar goed, niet miepen, het vals plat zat er op en het middenstuk kan altijd sneller.
Normaal gesproken kom ik voor mijn gevoel altijd goed over de heuvels, maar dit jaar ging het klimmen ontzettend moeizaam (dalen overigens wel goed). Ik zag wel dat ik mijn schema iets moest laten varen en dat vond ik eigenlijk ook niet erg. Ik kwam op tien door in 42’55" (21’18"). In totaal 25" achter op schema, maar wat maakt het uit?
De laatste serieuze klim was een hel en zelfs de meedogenloze Kwakkenberg (+3 m) deed dit jaar pijn, raar. Ik kon op laatst gelukkig toch nog drie kilometers van vier minuten lopen, om zodoende te finishen in 1:03’52". Ruimschoots sneller dan mijn Belgische collega onlangs. Om een beetje exposure voor mijn werkgever te creëren passeerde ik de finish achteruitlopend, maar op de filmpjes is geen logo te herkennen .
Mijn eindtijd was goed voor een eerste plaats in het RWE-team, alsook het Zest-team. Jammer genoeg lang niet de snelste tijd van alle lopers van Essent, maar dat had ik ook niet verwacht. Het mooiste deel van de dag moest nog komen.

We hadden afgesproken om na het lopen naar Café de Mug te gaan, waar ik in mijn studententijd gewerkt heb. Eerst moesten er, voor het mogen gebruiken van de douche, nog oorafdrukken gemaakt worden door Sandra, waarna we richting de Pauwelstraat togen. Aldaar werden we meer dan hartelijk ontvangen door Martien en Francien, was het al beredruk en zaten mijn collega Zesters al aan het Mug-bitter. Geweldig!
Tijdens de wedstrijd zag ik Floris, een Mug-collega van vroeger, dus hem ook maar gebeld en hij was ook van de partij. De erwtensoep was top, het Mug-bitter als vanouds, het campertje gerestaureerd, de reünie warm, de verhalen sterk en de dag niet te overtreffen. Helemaal voldaan keerden we na een lange dag weer terug naar het Brabantse land, volop nagenietend van alle indrukken.

Volgend jaar weer, zoveel is zeker. En wat zullen we genieten.

In de aanloop naar de Zevenheuvelenloop stond oorspronkelijk de Valkenloop halve marathon van morgen op het programma. Gezien de moeizame wedstrijd in Someren twee weken geleden, besloot ik op het voorstel van de witte Heuzenaar in te gaan om in plaats van de Valkenloop de 10 kilometer Karel Lismont te Mol (BE) te gaan lopen.
Ten eerste is 10 kilometer momenteel ver genoeg, ten tweede is het beter voor de snelheid en ten derde is een wedstrijd op zaterdag ook wel makkelijk (familie-, huishoud-, boodschappen- en uitgaanstechnisch gezien).
Dus na de boodschappen maar weer mijn hagelnieuwe Zest-tenue aangetrokken en via Asten-Heusden onderweg naar Mol. Na het passeren van tientallen frietkotten kwamen we aan op de plaats van bestemming. De 10 km Karel Lismont vindt plaats op domein Zilvermeer, een prachtig recreatieoord waar morgen de tweede manche van de Lotto crosscup plaatsvindt. De faciliteiten waren prachtig in Mol: ruimschoots voldoende parkeerplaatsen, uitgebreide kleedlokalen met lockers, een partytent zo groot als een voetbalveld, weer al een frietkot en een tombola met prachtige prijzen. Dat beloofde veel goeds.
Na het opspelden van het startnummer hadden we nog ruim de tijd om warm te lopen. Niet echt leuk met de regen, maar tijdens het lopen deert dat meestal toch niet. Eerst nog even op de tombola zitten, dat ging erg soepel. (Als de wedstrijd ook zo soepel zou lopen…) Even een rondje warmgelopen, opletten voor de wheelers, en een paar minuten later naar de start.
De wedstrijd ging heel goed. Ik heb vanaf het begin eigenlijk constant kilometers van 4’10" gelopen, de kilometers stonden allemaal aangegeven, en finishte na een strakke eindsprint in 41’39". Dit betekent dat ik tot aan de finish geen verval heb gehad in mijn tempo. Vooral daarover ben ik erg tevreden, zeker ook omdat ik afgelopen week stevig getraind heb. Als ik komende zondag in Nijmegen hetzelfde tempo kan volhouden, wat moet lukken na een week rustig aan, zou ik een tijd van 1:02’30" moeten kunnen lopen. Gezien waar ik vandaan kom, niet mis lijkt me. We zullen zien, tot volgende week.

P.S. De prijzen in de tombola waren niet mis dit jaar. Ikzelf had een mooie, stevige en grote paraplu, maar de witte Heuzenaar viel helemaal met de neus in de boter: een pen, stok kaarten, pennenbakje en heuptasje waren zijn deel. Sommige mensen hebben altijd wat meer geluk dan anderen. Volgend jaar nog maar eens proberen dan.

In aanloop naar de Zevenheuvelenloop die binnenkort weer op dd rol staat, moest er weer eens een wedstrijdje gelopen worden om vorm, uithoudingsvermogen en snelheid te testen.
Traditiegetrouw vindt mijn 7HL-test plaats op de vertrouwde Jasperloop in Someren. Deze bostrimloop geeft mij een zeer nauwkeurige indicatie van de te verwachten eindtijd in Nijmegen. Drie jaar terug leidde 1:01’10" tot 59’37" en het jaar daarna was 1:01’05" in Someren goed voor 59’34" in mijn beste wedstrijd. Wat een geweldige tijden zijn dat, als ik er zo aan terug denk.
Tegenwoordig is dat heel anders. In een nagelnieuw Zest-tenue ging ik zondag weer weg voor 15 kilometers testen. Ik was al de hele week behoorlijk verkouden en tijdens het inlopen met Ad voelde ik wel dat het zwaar zou worden vandaag. In de wedstrijd bleek dat al snel. In een groepje dat rondes van ruim 11 minuten liep, kreeg ik het na twee-en-een-halve ronde ineens erg zwaar, mijn hoofd ontplofte zowat en ik besloot er na drie rondes om gezondheidsredenen maar de brui aan te geven. De eindtijd van 33-nog-wat doet niet eens terzake. Op deze manier is mijn geijkte test geen test.
Wellicht loop ik nu een week voor de Zevenheuvelen een kortere wedstrijd dan de halve marathon. Een toptijd wordt het ook niet in Nijmegen, daarvoor is mijn training te onregelmatig geweest. Ik wil wel een steady race lopen en met een goed gevoel eindigen. Met nog ruim twee weken trainen moet dat lukken.

Nadat mijn hardloopcarriere vanwege allerlei lichamelijke ongemakken enkele maanden stil had gelegen, liep ik vorige week mijn eerste wedstrijd weer. Zoals jullie hebben kunnen lezen ging dit trimloopje niet slecht.
Vandaag was het echter tijd voor een echte wegwedstrijd, de 10 kilometer wedstrijd van de Tilburg Ten Miles. De trimloop van vorige week stond ook in het teken hiervan. Een wedstrijdprikkel is voor mij moeilijk te evenaren in een training en ik heb het gevoel dat ik daar altijd wat sneller van word.
Vanmorgen dus op pad naar Tilburg. Samen met De Witte Heuzenaar. Vanwege de schandalige parkeertarieven in de stad van Kruikenzeikers (minimaal dagtarief à €15,10), moesten we onze auto een paar blokken verder parkeren dan vorig jaar, maar uiteindelijk kwamen we ruim op tijd in het start-/finishgebied aan. Aldaar omgekleed, ingelopen, nog wat gegeten en vertrokken richting de start.
De wedstrijd ging eigenlijk naar verwachting. Ik voelde al gelijk dat een tempovan vier minuten per kilometer er geen moment in zat, maar dat kon me eigenlijk niet boeien. De zaak was om constant te lopen, uit te bouwen op de wedstrijd van vorige week en solide de finish te halen. Dat ging goed: halverwege had ik een tijd van 21’06” en de eindtijd was 42’18”. Redelijk constant voor eenrecreant zonder wedstrijdritme.
Ik had voor de gein SJO op mijn startnummer laten zetten als naam. Dit leverde tijdens de wedstrijd veel extra aanmoedigingen op. Sjo is natuurlijk een ietwat opvallende naam, dus wanneer toeschouwers de naam zagen reageerden velen net wat enthousiaster. Een jochie van een jaar of twaalf had de beste aanmoediging: “Kom op Sjo, s(j)o!”, kwam er uit zijn keel. Ik kon zijn hart onder de riem en woordspeling erg waarderen en moest er kostelijk om lachen.
Al met al een leuk wedstrijdje weer, maar de snelheid moet toch nog wel flink omhoog voor de Zevenheuvelenloop. Over twee weken staat er een vakantie naar het zuidwesten van de Verenigde Staten op stapel, dus daar zal van trainen wel weinig terecht komen (zelfs niet bij Ryan Hall in Mammoth Lakes). Daarna kan ik nog vijf weken flink aan de bak voor die zeven heuvels bij Groesbeek.

Ik zit hier op deze prachtige zomeravond lekker op het terras te bloggen (lang leve de Nokia E71), want gisteren heb ik voor het eerst in vijf maanden weer een wedstrijd gelopen.
De welbekende Jasperloop in Someren had ik uitgekozen om na een boel ellende weer wat wedstrijdgevoel te krijgen. De ellende begon na de Venloop: eerst twee maanden hooikoorts en daarna een maand last van mijn rug. Het koste ditmaal de nodige zelfmotivatie om de draad weer op te pakken, maar het is gelukt.
Ik heb nu zeven weken vrij constant getraind en het was dus weer tijd voor mijn favoriete trimloopje. Omdat aanstaande zondag de Tilburg Ten Kilometers op het programma staat, vond ik 7,5 kilometer wel een goed idee voor gisteren.
De wedstijd verliep goed. De eerste en derde ronde gingen ongeveer even snel en de tweede circa vijftien seconden langzamer. De eindtijd was niet spetterend met 32’03", maar biedt wel perspectief voor de nabije toekomst. Onder de veertig zal niet lukken in Tilburg, maar een lekkere wedstrijd moet er in zitten.
Op naar de kruikenzeikers!